شما مي توانيد همه ي آدمهاي دنيا را با تمام انديشه هاي گوناگون بيازماييد، اما خواهيد ديد كه دوستي آدم هاي خداشناس پايدارتر است
داستان دوم:
وقتی بچه بودم خیلی آرزوها برای خودم داشتم..تا یه فرصتی برایم پیش می اومد می رفتم توی فکر و از آینده خودم لذت میبردم...یه روز خودم رو جای یه تاجر میگذاشتم و می رفتم سفرهای اروپایی و پول روی پول میگذاشتم و به دیگران کمک میکردم ..یه روز هم به جای شهردار ،بیمارستانهای چند طبقه بزرگ می ساختم و پل های قشنگ و جاده های بدون دست انداز...یه روز هم به جای یکی از یاران امام حسین ع میرفتم توی صحرای کربلا و یک تنه چندصد نفر از دشمنان رو قتل عام می کردم و با دلاوری شهید میشدم .
حالا سن و سالی ازمن گذشته...و به هیچکدوم از آرزوهام نرسیدم
..دلم میخواد حالا که نتونستم کاری کنم لااقل بتونم دوباره اون تصورات قشنگ رو داشته باشم...
ولی ای امان که بایست دنبال کسب و کار و هزار بدبختی دیگه باشم.
